Kalmary i mątwy

Oba mają osiem ramion i dwie dłuższe macki chwytne, ale inną budowę i styl życia. Mątwa jest szeroka i spłaszczona, ma wewnątrz wapienną płytkę, falującą płetwę dookoła ciała i źrenicę w kształcie litery W; trzyma się nisko nad dnem, zwykle sama lub w parze. Kalmar jest smuklejszy, zamiast płytki ma cienką, elastyczną „stalówkę” i pływa w grupach w toni. Kalmar rafowy myli, bo ma płetwę jak mątwa - rozstrzyga to, że wisi w szyku pod powierzchnią.

Nie. Oba gatunki są płochliwe i trzymają dystans, a wypuszczany przez nie atrament jest nieszkodliwą zasłoną dymną. Jak wszystkie głowonogi mają twardy dziób, którym mogłyby uszczypnąć kogoś, kto próbowałby je złapać - to kolejny powód, żeby tego nie robić. Nie gonimy ich i nie osaczamy: spokojny nurek, który zawiśnie w miejscu, często doczeka się tego, że zaciekawione zwierzę samo podpłynie bliżej.

Przez cały rok, ale pora dnia ma większe znaczenie niż miesiąc. Największe szanse są późnym popołudniem, o zmierzchu i na nurkowaniu nocnym, kiedy kalmary podchodzą płytko i do światła. W dzień warto patrzeć w toń przy linie cumowniczej na początku i na końcu nurkowania. Pod nawisami i na linach trafiają się też ich jaja - pęki białych, podłużnych kapsuł, których nie dotykamy. Spotkania nie da się zagwarantować.

W jej skórze są tysiące komórek barwnikowych, z których każda to mały woreczek z pigmentem otoczony mięśniami i podłączony bezpośrednio do nerwu. Napięcie mięśni rozciąga woreczek i plamka koloru się pojawia, rozluźnienie ją chowa - trwa to ułamek sekundy. Pod spodem leżą warstwy komórek odbijających światło, które dodają połysk i biel, a mięśnie skóry zmieniają jeszcze jej fakturę. Podobnie kamuflują się ośmiornice, o których piszemy osobno.